Sfeerimpressie blog: Conques
[Deze pagina is onderdeel van de nieuwsbrief van Koncerna en geeft een impressie van de pelgrimsblog die ik tijdens mijn voettocht naar Santiago de Compostela heb bijgehouden]
Ik ben vandaag weer vertrokken uit Conques. Wat een fantastische plek is dat, zeg. Het is niet alleen een openluchtmuseum met oude huisjes en een prachtige abdijkerk. Het bruist er ook op een bepaalde manier. De eerste dag was er een groot koor en gister een strijkorkest.
Gisteravond heb ik eerst de Vesperviering bijgewoond. Dat had ik de dag ervoor ook gedaan. Toen had ik gemerkt dat je voorbeden kunt indienen, die dan tijdens de Vesper worden voorgelezen. Die middag heb ik een briefje voor m’n moeder in het bakje gedeponeerd onder het mom “baat het niet, dan schaadt het niet”. Ze schijnen hier een goed lijntje naar boven te hebben, gezien de enorme kerk en toeloop. Dat snap ik overigens niet helemaal, want de grandeur van deze plek is gebaseerd op gestolen (!) relieken en ik meen me toch te kunnen herinneren dat God ooit heeft gezegd dat je niet mag stelen. Hoe dan ook, ‘s avonds ben ik gaan controleren of deze roversbende zijn werk wel goed doet en dat was, zover ik het heb kunnen verstaan, het geval.
Daarna heb ik weer in de abdij gegeten. Dat was de avond ervoor niet zo’n succes geweest (na prima voorgerecht volgde droge spaghetti met een tomaatje; vegetarisme snappen ze hier nog niet helemaal), maar ik had gekozen voor de gezelligheid en bijzonderheid van de refter boven de kwaliteit van een eenzame maaltijd in een restaurant. Ook deze keer stelde het hoofdgerecht niets voor. Maar het is de intentie die telt en gezien alle aandacht die ik van het vrijwilligerskorps heb gekregen was die intentie dik in orde. De wijn, het toetje en de sfeer maakten ook veel goed.
Daarna ben ik naar de avondviering in de kerk geweest. Die was op zich niet zo heel bijzonder, maar wat daarna gebeurde wel. Even nadat de viering was beëindigd en velen de kerk al uit waren, begon iemand uit het niets a capella een klassiek stuk te zingen. Dit bleek Helga te zijn, een Nederlandse diva met rode haarband die al eerder in kerken heeft staan zingen. Nadat zij klaar was, begonnen plots aan de andere kant van het schip 4 Duitsers meerstemmig te zingen. Helga was niet te beroerd om in te haken en zo ging dat een half uur door: trillende huigjes en vibrerende stembanden in een enorme, galmende kerk bij het licht van kaarsen en enkele gedempte lampen.
Daarna bleek een broeder in witte pij achter het immense kerkorgel gekropen te zijn en trok alle registers open. Of, om het met Ab Klink te zeggen: hij speelde vol op het orgel. Alleen de klanken waren een stuk zuiverder dan wat Ab uit de mond van Wilders vermoedde. Het stof werd uit de orgelpijpen geblazen en wij konden een kijkje nemen op de galerij die bovenin de kerk loopt. De monniken hadden bovendien voor een heuse, stijlvolle lichtshow gezorgd. Toen hij als laatste The Rising Sun speelde, dacht ik weer even aan de boevenbende en de gestolen relieken. Ik ken dat nummer namelijk van een wat sinister klinkende rockgroep en heb dat nooit met de kerk geassocieerd. Binnenkort eens uitzoeken hoe dat zit met dat nummer en of er wordt gekonkeld in Conques.
