Sfeerimpressie blog: Steen des aanstoots
[Deze pagina is onderdeel van de nieuwsbrief van Koncerna en geeft een impressie van de pelgrimsblog die ik tijdens mijn voettocht naar Santiago de Compostela heb bijgehouden]
Vandaag ben ik over een bergketen gelopen, met als hoogste punt 1.530 meter. Vooral de afdaling was zwaar: zo’n 1.000 meter naar beneden. Daar waren de knietjes niet blij mee. Maar inmiddels voel ik ze niet meer.
Deze etappe bevatte een van de hoogtepunten van de Spaanse camino. Om 6:15 uur was ik al op pad en anderhalf uur later stond ik bij het ijzeren kruis (Cruz del Ferro). Volgens de traditie leggen pelgrims daar een steen neer die ze van huis hebben meegenomen. Die steen symboliseert de last die men kwijt wil raken, oftewel de last die men aan God of de goden wil overdragen. Ik wist dat niet (gebrekkige voorbereiding?) en had dus geen steen van thuis meegenomen. Maar volgens mij ontdek je pas op deze tocht de lasten die op je schouders drukken en heeft het dus weinig zin om een steen van thuis mee te nemen.
Toch heb ik vandaag een steen op de onmetelijke hoop gelegd. Deze steen kwam een aantal dagen geleden op mijn pad. Op een mooie etappe lag daar plotseling een doodnormale steen in zijn eentje in het vroege ochtendlicht te fonkelen. Net daarvoor was vlakbij een Wielewaal weggevlogen, die door de zon zo mooi werd verlicht dat het een gouden bal leek.
De steen leek net als de Wielewaal ook van goud. Passend bij mijn gedachten van dat moment was dat mijn steen des aanstoots, de steen die ik zocht om mijn last te verlichten. De steen was niet bijzonder mooi en bovendien door vogels ondergescheten. Een perfecte metafoor als tegenhanger voor mijn neiging tot perfectionisme. Sinds mijn moment bij het Cruz del Ferro van deze ochtend is mijn tocht weer wat lichter geworden. Vrolijk en met een rustig gemoed ben ik verder gelopen.
